Advaitacentrum

Verslag van workshops voor de leeftijd van 18-22 jaar

There are no translations available. Pia de blok Twee workshops van 90 minuten. a) Drie kwartier op de stoel b) Half uur op de grond c) Evaluatie Eerste groep Achttien jonge mensen tussen 18 en 22 jaar: meisjes met hoofddoekjes, Marokkaanse jongens, puberachtige jongens, geïnteresseerde meisjes en jongens. Het begon, na de uitleg over de ademhaling en even oefenen met uitademingen door de mond, met lachen. Immers dit was iets nieuws. Ik lachte met ze mee, je kunt niet anders, toch. De ‘éénwording’ ontstond. Ik vertelde ze soms ook wel eens de slappe lach te hebben. Laten we eerst maar even uitlachen, dat is ook ontspannen. Ja, we zijn hier toch voor onze lol, zei een jongen … Ik zag een paar meisjes en jongens die volledig meededen en onafgeleid waren met de gen dicht en stil. Twee Marokkaanse jongens probeerden me even uit door te lachen, maar omdat ik met ze mee ging was het gelijk ‘vriendjes onder elkaar’. Op geen enkele manier was er tegen mij ook maar iets van weerstand te ervaren. De gedachten oefening: wat zijn nu toch precies gedachten. Een antwoord: ‘Ja, in een nauwe omgeving voel ik me niet fijn. Ik voel me beklemd. Aan zee voel ik me ontspannen, ruim’. De gedachten zien als TV beeldjes, daar werd op in gegaan, na uitleg geknikt. Ogen dicht, lang uitademen, ze deden alles mee. Wanneer ben je gespannen wanneer ontspannen, ervaar zelf, enz. Op de grond gaan liggen wekte even hilariteit op. Ik ging er tussen door lopen, mijn ervaring is dat dat werkt. Altijd is daar de kern van rust aanwezig. Wanneer het een tijdje stil is zie ik de openheid van zichzelf-zijn zonder iets en merk dat zij er ook in zijn. Heel mooi, heel stil is het dan. Ik zie ook aan hun ogen dat het werkt Liggend, de ‘ inslaapoefening’. Muisstil. Aan het eind, stilteplekje opzoeken in jezelf, het ging bijzonder mooi. Ik gaf ook het voorbeeld van sporters en vechtsporten. Vanuit die stilte komt de kracht. Jongens die vechtsport beoefenden gaven dat gelijk toe. Wederzijds begrip ontstond. De kracht was ook in de ruimte als een éénzijnde energie aanwezig. Heel licht, heel sterk. Na afloop vroeg een meisje: ‘Ik wil hier mee door. Kent u iemand in mijn omgeving die dit ook geeft?’ Ik verwees haar door naar yogales in haar omgeving. Ze bedankten voor de fijne les. Tweede groep Zeventien aanwezigen, waarvan veertien jongens. Een meisje dat er ook de eerste keer bij was kwam met een vriendin. Er waren twee jongens die niet uit zichzelf kwamen (ze waren vrij om zich op te geven voor de workshop) maar gestuurd waren omdat ze zo gespannen waren. ‘Jij moet daar maar eens naar toe’, was hun gezegd. Een Marokkaanse jongen volgde de hele les bijzonder geconcentreerd en bleef helemaal bij zichzelf; heel mooi om te zien. Een jongen zei: ‘Ik ben altijd al ontspannen.’ Hij wilde daarom eigenlijk niet zo meedoen. Het was niet nodig voor hem. ‘Mooi zo’, zei ik tegen hem. Later zei hij bij de oefening van de gedachte aan een mooie vakantiedag: ‘Dan ben ik nog meer ontspannen!’ ‘Zie je wel dat er nog gradaties zijn’, zei ik. Hij knikte. Er zijn, volgens de leraar, veel jongeren die zeggen ‘Ik heb geen stress’, terwijl ze pingpongend door het gebouw lopen. Het begon ook weer lachend. Na een tijdje werden ze toch stil. Ze deden de ogen niet dicht, dat konden ze niet. Dit was de eerste keer dat ik dit meemaakte. Maar toen ik ze voorstelde ‘kijk maar naar één punt’, deden ze dat gewoon wel. Ze deden toch mee al was het niet zo als in de eerste groep. Het was ook al middag en ze waren moe. Weer viel me op dat ze zo één waren met mij. Ze waren het niet altijd met me eens, totdat ze het zelf wel degelijk ervoeren. Het was zo, haast gezellig, nee, een beter woord is gewoon samenzijn. Weer lachen soms. ‘Dit wordt niks zo met jullie’, zei ik lachend, en dan was het weer stil. ‘Ik zal de glimlachmeditatie met jullie maar niet doen’, zei ik, (ze lachten al zoveel!), ‘dat lukt nooit met jullie.’ Maar toen wilden ze het juist. En die ging werkelijk perfect! Wonderlijk Toen liggend. Drama/komedie! Ging er doorheen lopen, dat hielp een beetje Meisje met te blote truitje ging dicht tussen twee jongens in liggen. Meisje van de eerste groep (met een hoofddoekje) ging in een hoekje zitten kijken hoe alles zich afspeelde. Een vriendin van haar had de ogen dicht en handen op de buik; de hele wereld bestond niet voor haar. Zo ook de rest. Alleen het groepje met het meisje: wat zijn gevoelens sterk. Daar kan zelf de essentie van Stilte soms niet bijkomen, of was het de essentie zelf? Liefde? Of waren het de zintuigen? Wie zal het zeggen. Het is sterk. Ik vond het ook mooi om te zien. Ik liet ze en ging gewoon de ’inslaapoefening’ doen. Soms moest ik even zeggen sssstttt en dat hielp dan weer. De rest deed goed mee, alsof het groepje niet bestond. Één keer zei iemand: ‘Houden jullie nou eens op.’ En dat hielp. Het groepje moest soms elkaar even aanraken of zacht giechelen. Ze vonden het gezellig, hoorde ik. Toch waren er ook ogenblikken van diepe rust en dat hebben ook zij zeker ervaren. Ik ben een kwartier eerder gestopt, het was genoeg voor hen. Leuk was het. Leuke jonge mensen. Ik voelde me als een vis in het water, achteraf. Dit verslag is gemaakt omdat er steeds opnieuw bij de volwassen deelnemers van workshops (leerkrachten, jongerenwerkers, etc) de vraag opkomt, hoe gaan de jongeren hier zelf mee om, hoe reageren ze hierop.