|
13. Thuis zijn
Wanneer je overdag naar je werk bent geweest of boodschappen hebt gedaan, keer je steeds weer naar dezelfde plaats terug: je thuis. Je gaat uit en keert weer in een altijd aanwezige golfbeweging. Maar wat betekent het thuis-zijn?
Het thuis is het middelpunt van de wereld. Van hieruit kijk je naar buiten. Dit bepaalt je geografisch beeld. Wanneer er een thuis is, is meteen het 'uit' gedefinieerd, evenals de betekenis van 'dichtbij' en 'veraf'.
Buiten dit centrum, in het openbare leven, heb je bepaalde sociale rollen te spelen. Er zijn relaties met anderen die meestal slechts met een bepaalde functie hebben te maken. De functie stelt verder eisen aan jezelf en aan anderen. Steeds is er spanning.
Wanneer je thuis komt kan, als het goed is, al deze spanning van je afvallen. De functie-maskers kunnen af, je wordt niet aangevallen, de anderen nemen je zoals je bent, je kunt open, jezelf zijn.
Het eigen thuis vind je meestal zo vanzelfsprekend dat je wereld in elkaar stort wanneer het er ineens niet meer is. Pas dan besef je goed dat er een thuis was en wat dat betekende. Je voelt je buiten staan en eenzaam. Je gaat op zoek om het oude of een nieuw thuis te vinden.
Natuurlijk heeft ieder mens dit proces van losgeslagen worden in meer of mindere mate wel eens meegemaakt. Het idee van vreemd zijn op de wereld behoort, naast dat van thuis zijn, tot de menselijke situatie. Overal kom je dit tegen, bijvoorbeeld in de puberteit en op een spirituele weg.
Maar het alleen-zijn heeft wel een positieve kant. Pas wanneer het dak van je huis is afgewaaid en je op de vlakte staat komen de belangrijke vragen en het zoeken.
Alle bovenstaande processen en structuren zijn in een nog sterkere mate te vinden met betrekking tot het eigen lichaam. Nog meer dan het tehuis in de maatschappij is het lichaam het centrum van je wereld. Het lichaam ben je in veel sterkere mate zelf. Daarin kun je je terugtrekken, ook als er geen thuis meer is, als je wordt aangevallen. Het buiten en binnen wordt dan bepaald door de grens van je lichaam, je huid.
Maar ook het eigen lichaam kan je als tehuis ontvallen. Ook dit kan worden afgebroken, bij ziekte en sterven. Ook het lichaam waarmee je zo vertrouwd was blijkt geen blijvend tehuis te zijn.
Toch is er het idee van het eigen zelf, het idee dat er ergens een thuis moet zijn, waar je jezelf kunt zijn zonder angst, zonder gevaar van vernietiging. Wanneer deze plaats niet in de wereld is te vinden en niet in je lichaam is, waar dan wel? In de binnenwereld van de gevoelens en het denken is het ook al niet, want deze veranderen voortdurend. Door leren ontstaan er steeds nieuwe gewoontes in het voelen en denken. Soms zijn anderen er niet tevreden mee of ben je dit alles spuugzat. Nee, nergens is het thuis te vinden.
In deze situatie van vervreemding en eenzaamheid, waarin geen enkel houvast meer is, is er de mogelijkheid van de realisatie van het Zelf als het enige echte Thuis. Juist het inzicht dat het thuis nergens is te vinden en dat het helemaal niet gevonden kan worden, laat alles verdwijnen, ook het 'ik' dat een thuis wilde vinden.
Er is alleen maar Openheid, die kun je accepteren. Deze Openheid is je Thuis zonder grenzen, dit ben je Zelf.
In dit Thuis-zijn blijkt het thuis-zijn in de wereld of in het lichaam alleen maar een geweldige beperking. Het is het gebonden-zijn aan een fractie van het Zelf, dat evengoed geen Zelf genoemd kan worden, maar een substituut ervan.
Het blijkt dan ook dat men het niet thuis kan vinden en er op uit gaat trekken of naar de televisie blijft kijken.
Bij het vinden van een huis spelen anderen een grote rol. De ander hoort bij het thuis en wanneer het goed is, zorgt de ander ervoor dat je je thuis voelt. Wanneer je binnenkomt ontvangt de ander je, dat betekent dat hij/zij je op welke wijze dan ook laat merken dat je je thuis kunt voelen.
Degene die je 'volledig ontvangt', helpt je bij de realisatie van het Thuis. Dat is je leraar. Dan is er niets meer te zoeken.
[pag. 60-62]
|
