Advaitacentrum

Simon Vinkenoog (1928 – 2009)

Het meest bekend is Simon Vinkenoog als performer in de hippe jaren ’60 en daarna. Daarvoor was hij al actief in de schrijversbeweging van de ‘Vijftigers’: "Onze mogelijkheden zijn nog ongelimiteerd, al moeten wij ons verdedigen tegen uiterst links en uiterst rechts en nochtans het gevaarlijke midden mijden". Hij publiceerde een groot aantal dichtbundels en proza. Zijn optreden en zijn werk zinderen van het grootste leven in vrijheid, gedeeltelijk door het gebruik van drugs. Het is niet verwonderlijk dat er af en toe stukken tekst verschenen die iets met non-dualisme hebben te maken. De volgende komen uit: Het huiswerk van de dichter (Uitg. Corrie Zelen, Amsterdam 1978). * Poëzie is een verstilling. Poëzie is verandering. Poëzie is vereeuwiging. Stilte gebiedt – luister: wie heeft het hoogste woord? … Alles verandert. Eens haatte ik, hartgrondig, nu heb ik lief. Ik was bang voor alles, nu ben ik nergens bevreesd voor. Eens was de zon mijn vijand, nu wordt alles door licht gedragen. Eens was ik alleen, nu zie ik alles en allen één – gedragen in verscheidenheid, veelvuldigheid en individualiteit – toch oorspronkelijk en uiteindelijk weer samenkomend, in een essentie die geen woorden, beelden of symbolen nodig heeft. Waarom is het zo breekbaar, waarom legt het begrippen vast inplaats van nieuwe ruimten open te leggen? (p. 5) * … Als de waarheid je vrij maakt, waarom zucht je onder slavernij? Zou Jezus Christus hier werkelijk zijn? Het Boeddhisme, als leer, werd via een bloem en een glimlach overgebracht; wist je dat? Wanneer zullen woorden overbodig worden? Is er een universele taal? Are you experienced? Wie maakt een einde aan de Babylonische spraak- verwarring? Is er iets belangrijker dan Liefde? Wat zou het leven met ons voor hebben? Is er leven voor de dood? Zouden we waarlijk onder één noemer verenigd kunnen worden? … What’s happening, man? Waar zoek ik naar? Wat heb ik gevonden? Waarom wordt een mens elk jaar zoveel jonger? Zouden geboorte en dood elkaar in dit leven de hand kunnen geven? Wie ben ik? Wat heb je aan vijanden? Waarom is niet iedereen zo lastig als ik? Waarom durven de mensen de weg niet af te lopen? Zouden zij bang zijn voor de leegte van God? Is er met het onbekende te leven?