Advaitacentrum

Judith Herzberg (1934 - )

In 1963 verscheen haar eerste poëziebundel Zeepost, waarna nog vele zouden volgen. Later schreef ze ook toneelstukken, tv-scripts enzovoort. In het onderstaande gedicht beschrijft ze de afstandelijke ervaring van zichzelf, waardoor alles vreemd wordt: ‘... dit is geen werkelijkheid. / Of wel, en dan ben ik niet echt.’ Er is onthechting die ze ‘zwerfkatterigheid’ noemt. Het zou mooi zijn als zich daarin het onbeperkte en non-duale zelf-zijn ging tonen. De tekst komt uit Ik heb alleen woorden, Bert Bakker, Amsterdam 1998 * Als pijn Als pijn te erg wordt schijn je uit jezelf te kunnen stappen, te te kijken hoe je ik daar lijdt, terwijl je zelf op afstand blijft. Te erg wil zeggen: dit is geen werkelijkheid. Of wel, en dan ben ik niet echt. Onechtheid blijft. Onechtheid schijn je te bestrijden, schijn je te kunnen bestrijden, met zwerfkatterigheid. Als geldgebrek te erg wordt schijn je uit jezelf te kunnen stappen, te kijken hoe je ik op straat slaapt, terwijl je zelf in een hotel verblijft. Die straat blijft. Te arm wil zeggen: dit is geen werkelijkheid. Of wel, en dan ben ik niet echt. Onthechting blijft. Ontrekt zich onderdak aan je, schijn je geen huis te willen, wil zwerkatterigheid. Als knal te hard is schijn je uit jezelf te kunnen stappen, te kijken hoe je sterft, terwijl je zelf vreemd, in veiligheid. Het vreemde blijft. Sterven wil zeggen: dit is geen werkelijkheid. Of wel, en dan ben ik niet echt. Het vreemde blijft. Het vreemde blijft je begeleiden, schijn je niet te kunnen bestrijden, schijn je bij elke stap één zwerfstapsprong voor te zijn. * [Toegestuurd door Karel]