Advaitacentrum

Marijtje van der Horst

De dood legt Liefde bloot (eigen uitgave) is een verhaal van Liefde, van gered worden door de Liefde. Het is een verhaal van jezelf verliezen, door jezelf heen vallen, jezelf uitbraken en dan op een ‘gegeven’, moment zonder dat je daar iets aan kunt doen, samenvallen met je zelf, met het Zelf, het Ene, het Al, de Liefde. * ‘ik strek me uit in de stilte van het niets zoo ver zoo open zoo wijd in eindeloze diepte stil verloren gaan geen begin geen einde’ * ‘ik ben in peilloos diep water en val en val en val ik blijf vallen eindeloos diep er is niets om me aan vast te houden nergens niets boven me transparant beneden diepdonker ik val maar er is geen bodem het is eng heel dood eng en toch ook niet het is vreemd heel heel vreemd en toch ook niet Ik ben er wel ik ben er niet ik weet er gebeurt iets en ook niet er is geen bodem en toch ook wel ik ben er nog ik ben opgevangen wie is opgevangen ergens nergens diep van binnen een bodem zo onwaarschijnlijk’ * ‘dit geluk is ander geluk een stille ondertoon in mijn grondtoon dit geluk maakt geen geluid ‘t schreeuwt niet ‘t is niet blij, niet buiten zinnen het zit van binnen er zit afscheid in en diep verdriet het is even stil als verdriet even pijnlijk als afscheid dit geluk is alleen en stil het troost me het zacht me ik kan er altijd bij als er niemand is, bij mij als ik alleen ben ik alleen met het alleen - zijn ben dubbel alleen samen alleen samen één één en al heelal’