Advaitacentrum

Teksten van Jan

* Korte teksten Hier is rust, aan de periferie krioelt het. De zin van alle veranderingen lijkt te bestaan in het accentueren van de stilte in het centrum. Bij een nauwkeurig waarnemen van dit moment, blijkt er slechts ragfijne, dansende energie te zijn. Zodra het geheugen gaat werken, stolt alles en wordt solide. Er is enkel en alleen dit moment. Maar als er alleen dit moment is, valt de bodem uit het tijdsbegrip en verdwijnt ook dit moment. Elke inademing verdwijnt in een niet-punt. Elke uitademing creëert alles opnieuw. Wat is het meest reëel? Objecten, mentale gebeurtenissen of toch dat niet-punt? Het waaide vannacht. Er was enkel bewustzijn van de wind en het geruis. Toen viel ook die scheiding weg en waaide het alleen nog maar. Heb je je eigen schaduw wel eens onder ogen durven zien? Bleken de contouren der demonen bij nader inzien slechts contouren van gedachtenspinsels te zijn? Icarus' kunstmatige vleugels voerden hem te hoog, evenzo brengt je ego je steeds opnieuw in de problemen. Totaal zonder verlangen ben je overal thuis. De mantra voert me naar een dimensie waar het denken geen vat op heeft. Het denken gaat door, maar de angel der identificatie is verdwenen. Onlangs probeerde ik me voor te stellen dat ik hier en nu zou sterven; de overtuiging dat ik nooit geboren was bleek echter onoverkomelijk. Wanneer de golven tijdens de overtocht erg hoog en wild zijn, is het goed om je te herinneren dat je de overkant nooit hebt verlaten. Een gedachte verscheen tijdens het mediteren. "Aan wie doet deze gedachte zich voor?" was de vraag. "Aan Mij" antwoordde een echo uit een bodemloze put. Jan Coppens