27 - De Levensbron is volmaakt zichzelf


Volmaakt zichzelf zijn; geen enkele neiging of noodzaak om te veranderen; ook geen mogelijkheid om te veranderen ... Waarin zou het veranderd moeten worden. Het omvat alles en is volmaakt in zichzelf.

‘Geen mogelijkheid om te veranderen’ geeft een stabiliteit en onbeweeglijkheid die vanuit het menselijk denken niet is voor te stellen.

Als het in zichzelf volmaakte niet kan veranderen of verbeteren, dan heeft het geen toekomst, want tijd bestaat alleen door veranderingen. Geen toekomst houdt ook in geen verleden. De volmaaktheid is altijd ‘nu’ en dat is het kenmerk van tijdloosheid. Het ‘nu’ heeft geen toekomst en geen verleden.

Als een mens streeft naar volmaaktheid, dan ontstaat in zijn voorstellingsvermogen een beeld waaraan hij gelijk wil worden. Dat beeld is een menselijk bedenksel met alle beperktheid van alle menselijke bedenksels. Volmaaktheid is met ons menselijk streven of willen niet bereikbaar.

Wat we ons ook aan beperkingen opleggen en hoe zuiver ons streven naar volmaaktheid is, het zijn alleen maar belemmeringen om tot de volmaaktheid te komen. Ze leggen ons vast op een idee, een voorstelling van volmaaktheid en deze volmaaktheid heeft niets te maken met de volmaaktheid van de Bron.

Een ‘toestand’ die onbereikbaar is voor de menselijke geest, moet op een ‘niet menselijke’ manier worden gerealiseerd. Als we er volkomen zeker van zijn dat de inspanning om de volmaaktheid te bereiken zinloos is, pas wanneer dat werkelijk wordt aanvaard, dan bestaat er een kans dat we kennis maken met de echte Levensbron.

Al het persoonlijke streven, hoe goed en heilig dit ook bedoeld is, is een hinderpaal om de ‘niet-persoonsgebonden’ Levensbron te gaan ervaren. Het is uit die bron dat de volmaaktheid voortkomt. Alleen het Leven vanuit die bron is volmaakt zichzelf. Het zichtbaar worden van de Bron vindt plaats via de menselijke geest en het lichaam.

Wim Veelenturf



Er is geen tweeheid

als je ontspannen bent
in zelf-bewustzijn
is dat duidelijk.


  • Verdwijnende scheidingen

    Douwe Tiemersma
     

    Verdwijnende scheidingen

    Proeven van intercultureel filosoferen

    276 pagina’s, paperback

  • De ander en ik

    Dit boek bevat de lezingen en enkele andere teksten van het 2e Advaita Symposium over de relatie van 'de ander en ik'. De vragen kwamen aan de orde: Wat is de aard van de ander; in hoeverre of in welke zin verschilt de ander van mij en in hoeverre vormen wij een eenheid? De bespreking van deze vragen kon een verheldering geven van problematieken als ‘de aard van het zelf’, ‘de mogelijkheid van communicatie’ (in hoeverre kunnen wij elkaar begrijpen?), ‘de grondslagen van ons morele gedrag’ en ‘de ander als leraar’.

  • De elf grote Upanishaden


    De Upanishaden vormen de grondslag van een groot gedeelte van de Indiase filosofie. Ze worden ‘Vedânta’ genoemd, dat is het einde en de culminatie van de Veda’s. De wijsheid die in de teksten naar voren komt is nog steeds een onschatbare bron, zowel in India als daarbuiten. Centraal staat daarin de visie en zijnservaring dat de kern van zelf-zijn identiek is aan de grondslag van wereld en universum.
    In dit boek is een groot gedeelte van de belangrijkste Upanishaden (8e-6e eeuw v.Chr.) opgenomen.

  • Mediteren leren

    Dit boek geeft een handleiding bij het leren mediteren voor beginners en voor de gevorderden die nog eens bij het begin willen beginnen. Het uitgangspunt is de spontane meditatie, die iedereen af en toe heeft. 

Boeken

Douwe schreef en redigeerde gedurende zijn leven boeken. Via onze uitgeverij zijn deze nog verkrijgbaar.

Bekijk het aanbod